Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

Αγκάθια


Αν η ζωή ήταν παιχνίδι… πολλές φορές δε θα’ θελες να πατήσεις το κουμπί του  “new game” εξαφανίζοντας αυτόματα το γύρο που σε παίδεψε ή που σου φαίνεται πολύ δύσκολος; Στη ζωή, λοιπόν, πόσες φορές δε θες να κάνεις αυτά που τελικά κάνεις; Πόσες φορές δε θες τίποτα; Πόσες φορές θες να ουρλιάξεις, να πατήσεις “quit” και να εξαφανιστείς; Κι όμως μένεις εκεί και υποφέρεις, μαθαίνεις να ζεις με το αγκάθι σου πάντα παρόν, άλλοτε βαθιά χωμένο και ξεχασμένο, κι άλλοτε πιο επιφανειακά να σε ματώνει.

Περίεργο πράγμα ο ανθρώπινος πόνος. Όποια κι αν είναι η αιτία του βασανισμού μας,  σοβαρή ή ασήμαντη, μας προκαλεί φρικτό πόνο. Είναι πόνος ψυχικός ανυπόφορος, τον νιώθεις εκείνες τις στιγμές που κλαις με λυγμούς, που φωνάζεις δυνατά αλλά κι εκείνες που χάνεις τα λόγια σου και σωπαίνεις ενώ η καρδιά σου θρυμματίζεται. Όλοι έχουν δικαίωμα στον ανθρώπινο πόνο και όλοι χρειάζονται κάποιον να τους κρατάει το χέρι εκείνες τις στιγμές…

Όταν το αγκάθι καρφώθηκε στην ψυχή σου ούρλιαξες, αρνήθηκες, έκλαψες μα δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς… Δε θες, μα δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Υπομένεις μόνο κι επιμένεις να ελπίζεις στα καλύτερα που θα’ρθουν.

don't make me sad
don't make me cry
sometimes love is not enough
and the road gets tough
I don't know why...

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

υπαρξιακές ανυπαρξίες


Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές στο παρελθόν τι είναι ευτυχία και πότε είμαστε πραγματικά ή πότε αισθανόμαστε ευτυχισμένοι. Νομίζω πως χτες το βράδυ βρήκα αναπάντεχα μια απάντηση.

«Αν κάποια στιγμή αισθανθείς πως στη ζωή σου δεν είσαι ευτυχισμένος, τότε σκέψου έναν άνθρωπο που είναι ευτυχισμένος απλά και μόνο επειδή είσαι εσύ στη ζωή του» μου είπε ένας φίλος, αφού προηγουμένως είχα γκρινιάξει ατελείωτη ώρα για τα Φάρμακα που με παιδεύουν, για το στομάχι μου που διαμαρτύρεται εντόνως, για τα μάτια μου που τσούζουν και βαραίνουν από την έλλειψη ύπνου.

Χαμογέλασα και ξέχασα ό,τι με «βασάνιζε» εκείνη τη στιγμή. Το καλύτερο είναι πως δε σκέφτηκα μόνο έναν άνθρωπο που είναι ευτυχισμένος που μ’ έχει δίπλα του, που γεμίζω τη ζωή του με τις χαζομάρες μου. Τότε νομίζω πως κατάλαβα ότι μάλλον είμαι ευτυχισμένη στη ζωή μου.

Βέβαια αυτό δε σημαίνει ότι θα σταματήσω να παραπονιέμαι και να μουρμουρίζω-νιαουρίζω ανά δευτερόλεπτο!! (για μένα μιλάμε…) Επειδή, λοιπόν, είμαι αθεράπευτα γκρινιάρα θα τα γράψω εδώ για να μην τα λέω στους άλλους!! Δε θέλω  να διαβάσω άλλο!! Θέλω να φύγω μακριά, τώρα. Θέλω να ταξιδέψω με πλοίο, για μέρες εγώ και τα κύματα μόνο… Θέλω ένα μεγάλο σπίτι με κήπο και παράθυρα δίπλα στην αγαπημένη μου θάλασσα. Θέλω κάποιον να με κρύβει στην αγκαλιά του και να μου κρατάει το χέρι.

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012

2Α. Β. Γ. Δ. Ε.

Νεύρα, χαρά, λύπη, απάθεια, κλάματα, χάχανα και μεγάλες αγκαλιές χαρακτηρίζουν τις τελευταίες μέρες. Αποκαλύψεις για μυστικά που βάραιναν, συνειδητοποιήσεις και δάκρυα. Δεν είναι απαραίτητα δάκρυα λύπης ούτε απογοήτευσης, μάλλον δάκρυα για χαμένο χρόνο κι ευκαιρίες, για μάταια όνειρα , για εκείνον που πονούσε τόσο καιρό και ήταν μόνος του.

  Με φοβίζουν τα νέα δεδομένα, δεν μ’ αρέσουν οι προσαρμογές και δεν είχα προλάβει να συνέλθω. Για να δούμε τους τελευταίους τρεις μήνες τι έγινε. Το πρώτο που θυμάμαι είναι ένα αυτοκίνητο εκτός ελέγχου σ’ ένα βρεγμένο δρόμο. Είχαμε φοβηθεί τόσο πολύ κι ας μην πάθαμε τίποτα, είχαμε δεθεί ακόμα περισσότερο. Μια μεγάλη αγκαλιά, ένα κουβάρι, τρία παιδιά στο πεζοδρόμιο που μετρούσαν τα’ άστρα. Τόσο ταραγμένοι, όμως είχαμε ο ένας τον άλλο.

Πριν προλάβουμε να ξεπεράσουμε το «συγκλονιστικό» γεγονός της ζωής μας (εκείνη την περίοδο) ήρθε το νοσοκομείο. Ξαφνικά ανατράπηκαν όλα. «Μα μια απλή επίσκεψη στον οφθαλμίατρο ήταν, πώς φτάσαμε ως εδώ;» σε θυμάμαι να λες συνέχεια. Περνούσαν οι μέρες και η αγωνία κι η ανησυχία όλων μεγάλωνε, μα γιατί δεν σ’ αφήνουν να βγεις τώρα, τώρα αμέσως να’ ρθεις πίσω να λέμε τις βλακείες μας εε;; Γιατί δε μας λένε επιτέλους τι έχεις; Γιατί σε βασανίζουν μ’ ένα σωρό εξετάσεις αφού είσαι μια χαρά… Θυμάμαι να περπατάω , φεύγοντας απ’ το νοσοκομείο και να κλαίω με λυγμούς στο δρόμο, στο μετρό, στ’ αυτοκίνητο. Δεν ήθελα να το πιστέψω, δεν ήθελα τίποτα. Μόνο να γεράσουμε μαζί και καθισμένες σ’ ένα παγκάκι να κουτσομπολεύουμε τους περαστικούς. (αφού πρώτα θα’ χουμε σκοτώσει τους άντρες μας από τη γκρίνια!). Όλοι μαζί ήμασταν κι εκεί, μια αγκαλιά, θα το παλέψουμε και θα τελειώσει τόσο αναπάντεχα & ανεξήγητα όπως ακριβώς άρχισε.

 Εντάξει τα δύσκολα πέρασαν λες. Καινούρια χρονιά, καινούρια ξεκινήματα. Έβαλα ένα τέλος σε μια ιστορία που παρατράβηξε κι έκανα μικρά βήματα μπροστά. Δε μ’ αρέσει όταν ανατρέπονται τα δεδομένα μου, αλλά ήταν όμορφες ανατροπές και προσαρμόστηκα εύκολα. Όλα έφτιαχναν μέχρι που ήρθε ο Μάρτιος. Μαζί με την άνοιξη οριστικοποιήθηκε και το τέλος που είχα θέσει. Το περίμενα, βαθιά μέσα μου το φοβόμουν καιρό, αλλά δεν ήθελα να το πιστέψω, δεν ξέρω γιατί, ίσως από εγωισμό. Δυστυχώς δεν είχα καταλάβει ακόμα πως τα μεγαλύτερα λάθη της ζωής μου τα έχω κάνει όταν εθελοτυφλούσα. Μου στοίχισε κι ακόμα με πονάει και θα συνεχίσει να πονάει για λίγο , ήταν πολύς βλέπεις ο καιρός και πολλά τα γκρεμισμένα κάστρα. Είναι, όμως, κι ένα τέλος που όφειλε να μπει, πολλά «μυστικά» που έπρεπε ν’ αποκαλυφθούν και τόσες ανείπωτες σκέψεις που έπρεπε επιτέλους να εκφραστούν. Θα’ ναι καλύτερα έτσι και για τους δυο μας.

Προσπάθησα να μη δείξω τίποτα, αλλά είμαι άθλια ηθοποιός. Πάλεψα με τον εαυτό μου, με τις σκέψεις μου, ο θυμός με ώθησε σε λόγια που μετάνιωσα, αλλά τα συναισθήματα τελικά επικράτησαν. Ευτυχώς είμαστε όλοι μαζί, ενωμένοι γι’ άλλη μια φορά, γιατί το σημαντικότερο απ’ όλα στη ζωή σου είναι να’ χεις ανθρώπους δίπλα σου που νοιάζονται, που σ’ αγαπούν. Είστε δίπλα μου και μ’ αγαπάτε, μου το αποδείξατε περίτρανα τις τελευταίες μέρες, κι αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Γίνατε οικογένεια για μένα, σας λατρεύω τον καθένα σας ξεχωριστά γιατί είναι μοναδικός.
2Α. Β. Γ. Δ. Ε. κάτι καινούριο ξεκινά…

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2012

me, myself and I

Μισώ τις εκπλήξεις.

Μισώ τις ανατροπές.

Μισώ την προσαρμογή.

Μισώ τα μυστικά.

Μισώ τις αποκαλύψεις.

Μισώ τον αριθμό 3.

Μισώ τον Μάρτιο. (τρίτος μήνας του χρόνου, κοίτα να δεις...)

Μισώ το απλανές μου βλέμμα.

Μισώ τις συνειδητοποιήσεις και τις σκέψεις μου.

Μισώ τα νέα ξεκινήματα.

Αν πω καλό μήνα να'χουμε θ'ακουστεί ειρωνικό νομίζω.