a moi seule

Αρχή δεν ήθελα; Ορίστε λοιπόν. 
Να μωρέ, το μόνο πρόβλημα είναι που είμαι λίγο απροσάρμοστη, λίγο κολλημένη. Όλα καινούρια πια. Νέες παραστάσεις, άλλο περιβάλλον, άλλη διαδρομή, άλλα δεδομένα, διαπραγματεύσεις, ίσως κιόλας ειλημμένες αποφάσεις που καλείσαι να δεχτείς κι ας μη θες, νέα πρόσωπα, αχανές νοσοκομείο, γιατροί, νοσοκόμες, ασθενείς, συγγενείς κι εκεί κάπου στη μέση, εσύ, να κάνεις το μικρό γιατρό... Είναι απότομη η αλλαγή, σε φοβίζει λίγο, έχει όμως και πλάκα. Όλα μια συνήθεια δεν είναι; Ας χτίσουμε νέες αγαπημένες συνήθειες λοιπόν.

Ααα και καλό μήνα (κι ας αργεί 2 μέρες ακόμα) και καλό χειμωνα (κι ας έχει 35 βαθμούς ακόμα).

υπαρξιακές ανυπαρξίες

Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές στο παρελθόν τι είναι ευτυχία και πότε είμαστε πραγματικά ή πότε αισθανόμαστε ευτυχισμένοι. Νομίζω πως χτες το βράδυ βρήκα αναπάντεχα μια απάντηση.

«Αν κάποια στιγμή αισθανθείς πως στη ζωή σου δεν είσαι ευτυχισμένος, τότε σκέψου έναν άνθρωπο που είναι ευτυχισμένος απλά και μόνο επειδή είσαι εσύ στη ζωή του» μου είπε ένας φίλος, αφού προηγουμένως είχα γκρινιάξει ατελείωτη ώρα για τα Φάρμακα που με παιδεύουν, για το στομάχι μου που διαμαρτύρεται εντόνως, για τα μάτια μου που τσούζουν και βαραίνουν από την έλλειψη ύπνου.

Χαμογέλασα και ξέχασα ό,τι με «βασάνιζε» εκείνη τη στιγμή. Το καλύτερο είναι πως δε σκέφτηκα μόνο έναν άνθρωπο που είναι ευτυχισμένος που μ’ έχει δίπλα του, που γεμίζω τη ζωή του με τις χαζομάρες μου. Τότε νομίζω πως κατάλαβα ότι μάλλον είμαι ευτυχισμένη στη ζωή μου.

Βέβαια αυτό δε σημαίνει ότι θα σταματήσω να παραπονιέμαι και να μουρμουρίζω-νιαουρίζω ανά δευτερόλεπτο!! (για μένα μιλάμε…) Επειδή, λοιπόν, είμαι αθεράπευτα γκρινιάρα θα τα γράψω εδώ για να μην τα λέω στους άλλους!! Δε θέλω  να διαβάσω άλλο!! Θέλω να φύγω μακριά, τώρα. Θέλω να ταξιδέψω με πλοίο, για μέρες εγώ και τα κύματα μόνο… Θέλω ένα μεγάλο σπίτι με κήπο και παράθυρα δίπλα στην αγαπημένη μου θάλασσα. Θέλω κάποιον να με κρύβει στην αγκαλιά του και να μου κρατάει το χέρι.

m o i

Ναι είναι σαφές πλέον… Επιτέλους κατάλαβα γιατί δεν μπορώ με τίποτα να ενταχθώ στον περίεργο κόσμο των «μεγάλων». Έχω δύο βασικά προβλήματα :
1)Δεν μπορώ να κρατήσω κακία. Μπορεί να θυμώσω, να φωνάξω, να φύγω, να κλάψω, να βρίσω, να αρνηθώ όταν μ’απογοητεύουν, όμως είναι μόνο θυμός και στεναχώρια. Μόλις περάσουν 2-3 μέρες και ηρεμήσω το ξεχνάω. Άντε, στην περίπτωση που κάποιος ξεπεράσει τα όριά μου, να το θυμάμαι και να εκνευρίζομαι για μερικούς μήνες ακόμα… Μετά θ’αδιαφορώ απλά.

2)Είμαι απελπιστικά αφελής. Μπορεί να μου πεις ότι ο σκύλος σου μιλάει και να σου απαντήσω: αλήθεια;;; Ειδικά όταν είμαι αφηρημένη, χαμένη στον κόσμο μου (δηλαδή σχεδόν πάντα) το επίπεδο αφέλειας αυξάνεται κατακόρυφα!

Μου λένε κατά καιρούς πώς πρέπει, λέει, να γίνω πιο καχύποπτη ίσως και πιο εκδικητική… Εγώ όμως συνεχίζω τα ίδια, ξεροκέφαλο ον! Πειράζει που δεν θέλω να χάσω την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους; Πειράζει που αρνούμαι να μαυρίζω την ψυχή μου με κακία;
Ίσως βέβαια το τίμημα της αφέλειας να είναι η εκμετάλλευση. Αντέχω(ακόμα :Ρ)…