a moi seule

Αρχή δεν ήθελα; Ορίστε λοιπόν. 
Να μωρέ, το μόνο πρόβλημα είναι που είμαι λίγο απροσάρμοστη, λίγο κολλημένη. Όλα καινούρια πια. Νέες παραστάσεις, άλλο περιβάλλον, άλλη διαδρομή, άλλα δεδομένα, διαπραγματεύσεις, ίσως κιόλας ειλημμένες αποφάσεις που καλείσαι να δεχτείς κι ας μη θες, νέα πρόσωπα, αχανές νοσοκομείο, γιατροί, νοσοκόμες, ασθενείς, συγγενείς κι εκεί κάπου στη μέση, εσύ, να κάνεις το μικρό γιατρό... Είναι απότομη η αλλαγή, σε φοβίζει λίγο, έχει όμως και πλάκα. Όλα μια συνήθεια δεν είναι; Ας χτίσουμε νέες αγαπημένες συνήθειες λοιπόν.

Ααα και καλό μήνα (κι ας αργεί 2 μέρες ακόμα) και καλό χειμωνα (κι ας έχει 35 βαθμούς ακόμα).

Μια σταλιά Ελλάδα

Καθισμένη στις πίσω θέσεις  ενός λεωφορείου κοιτάζω έξω απ’ το παράθυρο. Ένα τοπίο τελείως διαφορετικό απλώνεται γύρω μου. Ξεράγκαθα στολίζουν τα βράχια και πού και πού ξεχωρίζει καμιά πρασινάδα ως δυσαρμονία. Ο ήλιος έχει πυρώσει το χώμα και έχει ξεράνει τη βλάστηση κι όμως όλα δείχνουν τόσο ζωντανά και συνάμα τόσο ήρεμα. Ναι, η μεγαλύτερη διαφορά βρίσκεται στη γαλήνη που αποπνέει αυτός ο τόπος. Τα τζιτζίκια έχουν αντικαταστήσει τη βουή της μεγαλούπολης και αυτά τ’ απόλυτα ομοιόμορφα άσπρα σπιτάκια με τα μπλε παράθυρα το γκρίζο των πολυκατοικιών. Δρόμοι που μετά βίας χωρούν ένα αυτοκίνητο είναι διπλής κατεύθυνσης και στις άκρες αντί για συστάδες παρκαρισμένων Ι.Χ μπορεί να δεις γαϊδουράκια.

Μ’ είχε κουράσει η Αθήνα και μου  ‘χε λείψει το χωριό. Αυτή η ησυχία σε ταξιδεύει μακριά, αφήνει το μυαλό σου να καθαρίσει και τις σκέψεις να μπουν σε μια τάξη (επιτέλους). Περπατούσαμε μετά το ποτό στην ακροθαλασσιά κι έστρεψα το βλέμμα μου ψηλά. Σταμάτησα ξαφνικά κι έμεινα λίγο πιο πίσω, ύστερα τους φώναξα «κοιτάξτε φαίνονται τ’ αστέρια». Ήταν ό,τι πιο όμορφο είχα δει τους τελευταίους μήνες, λες κι επειδή τα φωτά της πόλης τα κρύβουν είχα ξεχάσει την ύπαρξή τους. Ο φωτισμός στα σοκάκια του νησιού ήταν χαμηλός κι έτσι βαδίζαμε στο φεγγαρόφωτο, κι ας ήταν σκοτεινά κανείς δε φοβόταν.

Θάλασσα, πόση δύναμη μπορεί να μου ασκεί αυτό το απέραντο γαλάζιο; Χαζεύω τα κύματα που σκάνε στην ακτή άλλοτε με φόρα κι άλλοτε τόσο φυσικά, σχεδόν απαρατήρητα. Σκάφη κάθε λογής αράζουν στο λιμάνι, ενώ περιστασιακά βλέπεις τα φουγάρα των πλοίων της γραμμής στον ορίζοντα. Βράχια κρέμονται πάνω απ’ τα κρυστάλλινα νερά και στο βάθος ήλιος. Σκαλίζω την άμμο με τα δάκτυλα των  ποδιών μου και περιμένω το επόμενο κύμα για να διορθώσει την παραφωνία μου και ξανά, αν είχα κουβαδάκια νομίζω θα’ φτιαχνα και κάστρο, σα μικρό παιδί.

Φυσάει. Μες στη λαύρα του καλοκαιριού αυτά τα μελτέμια είναι αναζωογονητικά.  Τα πνευμόνια σου απολαμβάνουν τον καθαρό αέρα, και το κορμί σου δροσίζεται καθώς οι στάλες ιδρώτα εξαφανίζονται. Ένα μοναστήρι στέκει περήφανα στο βράχο, βγάζω το κεφάλι μου έξω από ένα παραθυράκι κι εισπνέω αχόρταγα θυμάρι βουνίσιο.  Αυτή η μυρωδιά ήταν σα να σφράγισε το καλοκαίρι μου κι ας έχει μείνει χρόνος ακόμα.

Είναι το ίδιο συναίσθημα, αυτό που νιώθω μπροστά σ ΄ ένα λευκό φύλλο χαρτί με το μολύβι στο χέρι. Πρέπει να γεμίσω τη σελίδα κι ας μην έχω ιδέα τι θα γράψω ή πώς θα ξεκινήσω. Είναι αυτός ο περίεργος φόβος κι αυτή η ανασφάλεια, μπορεί να΄ναι ό,τι καλύτερο έχω γράψει ποτέ ή η μεγαλύτερη βλακεία μου,  ίσως πάλι κάτι αδιάφορο. Από την άλλη υπάρχει κι ένας ενθουσιασμός για το καινούριο. Πάντα φοβόμουν τα νέα ξεκινήματα και μάλιστα τα περισσότερα πράγματα για τα οποία έχω μετανιώσει τα έκανα όταν απέρριπτα το ρίσκο μιας αρχής, είναι η πρώτη φορά που αυτή τη νέα αρχή (όποια κι αν είναι) την περιμένω.

ανάμεσα στα βουνά το χωριό της γιαγιάς μου, κάπου στη Μάνη...

Ατέρμων κύκλος

«Πρέπει να είσαι έτοιμος να καείς στην ίδια σου τη φλόγα: πώς να ξαναγεννηθείς, αν δε γίνεις πρώτα στάχτη;» Τάδε έφη Ζαρατούστρα

Κάθε τέλος, μια αρχή δε λένε; Εντάξει και πες ότι το τέλος το καταλαβαίνεις εύκολα, είτε συμβαίνει κι είναι αναπόφευκτο είτε το θέτεις μόνος σου, με την αρχή όμως τι γίνεται; Ποιος ορίζει το νέο ξεκίνημα; Μάλλον κανείς…

Έκλαψες, φώναξες, γκρίνιαξες, μούτρωσες, κλείστηκες στον εαυτό σου , είπες back to black, ήρθε το τέλος του ρομαντισμού και μπλα μπλα μπλα… Παραδέχτηκες πως κουράστηκες, έθεσες τα όριά σου κι έβαλες τέλος σ’ ό,τι σε βασάνιζε, ωραία! Κάθισες και περίμενες… Τι περίμενες αλήθεια; Μα να περάσει η μπόρα, να καταλαγιάσουν ο θυμός κι ο πόνος, να βρεις τη δύναμη να συνεχίσεις ,ωραία! Πέρασαν μέρες, μήνες ήρθε η λύτρωση που με μανία αποζητούσες, επιτέλους κάθαρση. Διορθώθηκαν λάθη του παρελθόντος, ξεπεράστηκαν αδυναμίες, τέθηκαν νέοι στόχοι, λήφθηκαν «βαρύγδουπες» αποφάσεις. Όλα είναι σε τάξη τώρα το νιώθεις πως είσαι έτοιμος να προχωρήσεις, να κάνεις το επόμενο βήμα. Είσαι έτοιμος για την αρχή που τόσο πολύ περίμενες.

Οπλισμένος με όνειρα κι ελπίδες για τη νέα αρχή σου βρίσκεσαι να περιμένεις ξανά. Μα πού είναι πλέον αυτό το νέο ξεκίνημα, μήπως κάνεις κάτι λάθος; Ναι! Το λάθος είναι που προσπαθείς συνέχεια να βάλεις ετικέτες. Μάθε απλά να ζεις, μην περιμένεις κάποια καινούρια σωτήρια αρχή, τίποτα δεν είναι εύκολο, τίποτα δεν σου χαρίζεται χωρίς αγώνα… Μάθε να παλεύεις για αυτό που θες, μάθε να διεκδικείς, να φτάνεις ακόμα και στ’άκρα, καμιά φορά ίσως χρειάζεται και θάρρος και θράσος για την ευτυχία σου.

Κι αν περιμένοντας τη νέα σου αρχή χαθείς; Κι αν απλά σπαταλάς χρόνο μένοντας αδρανής; Ζήσε μονάχα… Όσο μπορείς περισσότερο, κάθε στιγμή. Εντάξει διανύουμε ζοφερές εποχές, μένοντας σε μια χώρα που μεγάλωσε τα παιδιά της για να τα διώξει, αλλά μην παραιτείσαι . Συνέχισε να ελπίζεις και να αγωνίζεσαι, αντιμετώπισε τις δυσκολίες με χαμόγελο, σταμάτα τη μεμψιμοιρία και σκούπισε τα δάκρυα. Κι αν η αρχή σου δεν είναι όπως την περίμενες μην απογοητεύεσαι. Κύκλος είναι, ατέρμονος, αρχή-τέλος-αρχή-τέλος και ξανά... Αρκεί να’χεις θέληση να ζήσεις…

Κάποτε μου είπε ένας φίλος: «Χτίσε το μέλλον σου πάνω στην ευτυχία σου κι όχι το αντίστροφο» Τώρα καταλαβαίνω πόσο δίκιο είχε…

Ps: Αμελάκι μ’αρέσει το παιχνίδι που ξεκίνησες, δέχομαι την πρόκληση! Ανάμενε την επόμενη ανάρτηση. Επέστρεψα όπως το ζήτησες , για μένα…